کیف کلاس اول !

 

بی بهار 

بی قرار

بی کنار یار   

                                  

هر فصلی که باشد

دلم برای تو  تنگ می شود

و برای کیف کلاس اولم

که پر از حرف های تازه بود

      

برای تفسیر عشق و ماندگاری

گم می کنم شعاع واژگانم را 

                                             همواره

پشت این سایه ی بی قامت

کسی ایستاده

که خوب می داند

حرمت گل و آبرو را

و هم نبض با بغض های ناگشودنی ...

                           

گفتی چرا توقف

گفتی ماندن یعنی فرو رفتن

گفتی هیچ شاپرکی باز نمی گردد از چراگاه بهار

و نه مترسکی از پاسداری مزرعه

گفتی صدای فرار  نیلوفر را کسی نشنید

از باغ غربت

گفتی در انتظار ما فقط ساعت دیواری تیک تاک می کند

لحظه ها را

در گم کردن فصل عاشقی

                چتر واژگانم را

گشوده نخواهی دید

                    هرگز 

من عادت کرده ام

به هم پروازی با پرندگان قفس

و هم کلامی با گلدان های تشنه

کاش فراموش می شد

         روزهای دیروز             

همچون آواز غوکان نابالغ

بر لب آن رودخانه ی رفته

که رد پای آب را بر دوش می کشد

اینک....

 

 

 

/ 0 نظر / 27 بازدید