بانوی باران

باران طرح پایانی اسمان های ابری است



 

 

لرد بسته ام ته این اندوه هزارساله

و سر می روم از حوصله  ی زندگی

در فصل احتراق این جان خمیده

از ادامه ی قلبم

بوی گریه های سوخته می آید

و من همچون بافه های باران دیده

می پوسم در خویش

سبزی جوانه هایم را

 

***

به کجای جانم فرود آمد این تبر

که ناگهان از سقف خورشید

خوشه خوشه

                  شهاب شدم

فروریخته بر بی آسمانی خویش

و قاب

                     عمرم

                                     خالی

                                                       بر دیوار های فردا

این روزها

زندگی

بی آن که تلنگری بزند به کوبه ی ما

چه ساده عبور می کند از کوچه ها

 

 

 

 

 




نویسنده : نیکو ; ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٥