بانوی باران

باران طرح پایانی اسمان های ابری است



من در ساحل دریا ایستاده ام و کشتی در کنارم بادبانهای سفیدش را در نسیم ملایم صبحگاهی باز می کند و

عازم اقیانوس ابی می گردد..کشتی زیبا و محکم است و من تا جایی که کشتی مثل نقطه ی ابر مانندی می

شود وبه جایی که اسمان و دریا به هم می پیوندند می رسد ان را نظاره می کنم .کسی در کنارم می گوید:

(انجا او رفته است)او فقط از دید من رفته است همین و بس .کشتی هنوز به همان بزرگی و قدرتی است

که در کنار من بود هنوز هم می تواند بار خود را به مقصد برساند .در ذهن من کو چک شده .

درست لحظه ای که یکی در کنار من می گوید :(انجا او رفته است ) در ان سوی دیگری یکی امدن او را

تماشا می کند و صداهایی خبرخوش امدن کشتی را پخش می کنند و این همان مرگ است .)

مرگ وجود ندارد زندگی لایزال است .وقتی در این سو مردم می گویند :(کسی مرده است )

ان سو گفته می شود :(کسی تولد یافته  است ) خورشیدی که در اینجا غروب می کند در ان سو طلوع می کند .

                              در کنار مزارم نه ایست و گریه نکن .

                            من در انجا حضور ندارم و هنوز نخوابیده ام .

                            من هزاران بادی هستم که به هر سو می وزد .

                            من همان بلوری هستم که  برروی برفها می درخشد.

                             من همان خورشیدی هستم که دانه را پخته می کند

                                        من همان باران ملایم پاییزی ام .

                                             من انجا حضور ندارم .

                                                من هنوز نخوابیده ام .

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

                         گمان مبر که مرا در این جهان باشد

فرو شدن چو بدیدی بر امدن بنگر

                      طلوع شمس قمر را چرا زیان باشد؟




نویسنده : نیکو ; ساعت ۱٠:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٧