بانوی باران

باران طرح پایانی اسمان های ابری است



 

طرح می زند پائیز

در قاب خسته ی دلم

                    سنگین تیره

و سینه راز دار بغضی

بی شهامت شکستن و باران

خبری نیست

از غزلی حرفی وحتی تبسمی ساده

تا زمین بافه های عشق درو کند

باران می شود قلبم

                   لحظه لحظه

بر فراز شهر

چه بی صدا

گم کردیم نشانی یکدیگر را

و چه بی تکلف

پیدایمان می شود

در کنار گریستنی ساده

این روزها از هر چه بنویسم

       فرقی ندارد

تو مثل عطری خیس

باران می شوی

               لابه لای حرف هایم

 

 




نویسنده : نیکو ; ساعت ۱:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۸/٢٤